خويش ، إِلى فِرْعَوْنَ وَ مَلَائِهِ ، بفرعون و حشم او ، فَقالَ إِنِّي رَسُولُ رَبِّ الْعالَمِينَ ( 46 ) گفت من فرستادهء خداوند جهانيانم . فَلَمَّا جاءَهُمْ بِآياتِنا ، چون بايشان آمد ، بپيغامها و نشانهاى ما إِذا هُمْ مِنْها يَضْحَكُونَ ( 47 ) ايشان از آن خنده درگرفتند . وَ ما نُرِيهِمْ مِنْ آيَةٍ ، ننموديم ايشان را هيچ نشانى ، إِلَّا هِيَ أَكْبَرُ مِنْ أُخْتِها ، مگر همه از يكديگر مهتر و بهتر ، وَ أَخَذْناهُمْ بِالْعَذابِ ، و فرا گرفتيم ايشان را به عذاب ، لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ ( 48 ) تا مگر بتوبه بازگردند . وَ قالُوا يا أَيُّهَا السَّاحِرُ ادْعُ لَنا رَبَّكَ ، گفتند اى جادو ، خوان خداوند خويش [ ما را و خواه از او ] بِما عَهِدَ عِنْدَكَ ، به آن عهد و پيمان كه نزديك تو نهاده است ، إِنَّنا لَمُهْتَدُونَ ( 49 ) كه ما بر آن پيمان بخواهيم پائيد و با راه خواهيم آمد . فَلَمَّا كَشَفْنا عَنْهُمُ الْعَذابَ ، چون بازبرديمى از ايشان عذاب ، إِذا هُمْ يَنْكُثُونَ ايشان پيمان ميشكستندى « 1 » . وَ نادى فِرْعَوْنُ فِي قَوْمِهِ ، بانگ زد فرعون در قوم خويش ، قالَ يا قَوْمِ أَ لَيْسَ لِي مُلْكُ مِصْرَ ، گفت اى قوم نه مراست پادشاهى زمين مصر ، وَ هذِهِ الْأَنْهارُ تَجْرِي مِنْ تَحْتِي و ، و اين جويها آنك روان زير من ، أَ فَلا تُبْصِرُونَ ( 50 ) . أَمْ نمىبينيد يا ميبينيد ؟ ، أَنَا خَيْرٌ مِنْ هذَا الَّذِي هُوَ مَهِينٌ ، من به‌ام از اين مرد كه خوار است ، وَ لا يَكادُ يُبِينُ ( 51 ) و نميتواند كه سخن گشايد آسان . فَلَوْ لا أُلْقِيَ عَلَيْهِ أَسْوِرَةٌ مِنْ ذَهَبٍ ، چرا برو ، دستينهاء زرين نيوكندند و نياراستند ، أَوْ جاءَ مَعَهُ الْمَلائِكَةُ مُقْتَرِنِينَ ( 52 ) يا چرا به او فرشتگان نيامدند ، دست در دست . فَاسْتَخَفَّ قَوْمَهُ فَأَطاعُوهُ ، سبك و بىمغز « 2 » در دست آمد او را قوم او ، و ايشان را زبون گرفت ، [ سبك با خود خواند ايشان را ] و تن فراوى دادند ،

--> ( 1 ) در نسخهء الف : ميشكستنديد ( 2 ) در نسخه ج : بىمزغ